آریا بانو

آخرين مطالب

خوشحالم که بخشی از خاطرات دهه شصتی‌ها هستم گفتگو

خوشحالم که بخشی از خاطرات دهه شصتی‌ها هستم

  بزرگنمايي:

آریا بانو -
شاید نام مهدی باقربیگی برای خیلی از بچه‌های امروز آشنا نباشد، اما خاطره شیرین «قصه‌های مجید» هنوز هم در ذهن ما بچه‌های دیروز زنده است. مجید همان پسر شیطان و ساده‌ای بود که در کنار مادربزرگ مهربانش، بی‌بی زندگی می‌کرد. زندگی ای که سخت بود باور کنی فیلم است. چون انگار تک‌تک لحظه‌هایش در وجود خود ما می‌گذشت. ناظم سختگیر مدرسه، درس ریاضی، تنبیه ها، اردوها، یاد معلم ریاضی، دانه‌های تسبیح معلم ریاضی، شعرهای مجید، معلم انشا ، فسفر و ملخ (میگو) خوردن، ژاکت معلم و تمام بدبختی‌هایی را که مجید می‌کشد انگار خود ما بودیم که زندگی می‌کردیم و برای تنهایی‌اش غصه می‌خوردیم. قصه‌های مجید بدون شک از زیباترین و کامل‌ترین فیلم‌ها و سریال‌های ایرانی است که مخاطبان حتی برای دیدن بازپخش آن هم پای تلویزیون میخکوب می‌شوند.
امروز 12 اردیبهشت روز معلم است و قصه‌های مجید بیش از هر چیز توانست مدرسه، معلم، دانش‌آموز و ارتباط بین آنها را در کنار زیبایی‌هایی که فقر مسبب‌شان است، به تصویر بکشد. امروزه روز دیگر خبری از خط کش و ترکه در مدارس نیست. بچه‌های امروز را دیگر کسی با جریمه و تنبیه سر کلاس نمی‌نشاند، آنها خودشان با میل و رغبت به مدرسه می‌روند و سرکلاس می‌نشینند از بس که به آنها خوش می‌گذرد.
شاید برای شما خیلی تکراری باشد، اما چه شد که وارد هنر و سینما شدید؟
من از دبستان در گروه تئاتر مدرسه فعالیت می‌کردم. آقای پوراحمد برای نقش مجید در مدارس دنبال بازیگر می‌گشتند و از بچه‌ها تست می‌گرفتند. من آن زمان در مقطع راهنمایی بودم و مدرسه مان درست پشت خانه بی‌بی خدابیامرز بود. آقای پوراحمد آن‌طور که خودش می‌گفت به عنوان آخرین مدرسه به مدرسه ما آمد و من و چند نفر دیگری را که تئاتر کار می‌کردیم دید و خدا خواست که من قبول شدم.
عکس العملتان بعد از شهرتی که در نوجوانی پیدا کردید، چه بود؟
در نوجوانی شهرت اتفاقا خیلی دردسرساز است. در بیرون رفتن، مدرسه رفتن، تفریح‌کردن و هر چه که شما فکرش را بکنید شهرت دردسرساز است. آن زمان‌ها وقتی بیرون می‌رفتم دوربین عکاسی و موبایل نبود، اما مردم جمع می‌شدند و امضا می‌گرفتند و سوال می‌پرسیدند.
من سنم کم بود، اما باید می‌ایستادم و با روی باز و باحوصله جواب مردم را می‌دادم. خب من سنی نداشتم و این مسائل برایم آزاردهنده بود. در بزرگسالی وقتی آدم به شهرت می‌رسد می‌تواند از شهرتش استفاده بهینه ببرد، اما در نوجوانی نمی‌توان از شهرت، بهره‌برداری مفید کرد.
پس اگر دوباره به نوجوانی برمی‌گشتید سراغ بازیگری نمی‌رفتید؟
کسی که به گذشته برنگشته، اما اگر می‌شد به گذشته برگشت با تجربیات و اطلاعاتی که دارم خیلی آگاهانه‌تر در مسیر بازیگری گام برمی داشتم. البته الان از این نظر که جزئی از خاطرات و کودکی‌های دهه شصتی‌ها هستم حس خوبی دارم.
قسمت عمده‌ای از «قصه‌های مجید» در مدرسه می‌گذشت؛ مدرسه‌ای قدیمی با معلم‌های نسبتا مهربان و ناظمی نسبتا بداخلاق. از فیلمبرداری آن سکانس‌ها خاطره‌ای در ذهن تان مانده؟
زمستان سال 69 فیلمبرداری قصه‌های مجید را شروع کردیم و اولین روز آن در مدرسه‌ای بود نزدیک بازار نقش جهان به نام شهید حلبیان. این مدرسه بازمانده از دوران قاجار است که به کمک یکسری از دوستان در آثار میراث فرهنگی ثبت اش کردیم. پررنگ ترین خاطره‌ای که از فیلمبرداری در مدرسه دارم به آن روز زمستانی برمی گردد.
هوا سرد بود و من به خاطر سکانسی که باید فیلمبرداری می‌کردیم صرفا یک بادگیر ورزشی پوشیده بودم و از سرما می‌لرزیدم. آقای پوراحمد فکر کردند من از هول فیلمبرداری می‌لرزم و مرتب به من دلداری می‌داد که تو می‌توانی و از این صحبت ها.
من یواشکی کنار همسر آقای پوراحمد رفتم و به ایشان گفتم من به‌خاطر این‌که هر لباسی بپوشم یقه‌اش از زیر بادگیر بیرون می‌آید، همین یک بادگیر را پوشیدم و خیلی سردم است. خلاصه با کمک ایشان یقه لباسی را پاره کردیم و من آن را زیر بادگیرم پوشیدم. بعد هم آمدم و به آقای پوراحمد گفتم از سرما بود که می‌لرزیدم و الان دیگر سردم نیست.
در آن روزها برخورد معلم‌ها و مسؤولان مدرسه با شما چطور بود؟
من بچه شری نبودم و اتفاقا از این بچه مظلوم‌ها بودم که سرشان به کار خودشان است، اما یادم هست در زمان ما در مدرسه بچه‌ها را با خط‌کش و شیلنگ تنبیه می‌کردند.
بچه‌های آن زمان هم خیلی با بچه‌های الان فرق می‌کردند و مسؤولان مدرسه هم می‌خواستند بالاخره به یک نحوی آنها را کنترل کنند.
بعضی سکانس‌ها در همان مدرسه خودم (پشت منزل بی‌بی) فیلمبرداری می‌شد و مدیر مدرسه‌ام آقای عربیان که امیدوارم همیشه سلامت باشند، بسیار به گروه کمک می‌کردند. حتی یک بار زنگ آخر مدرسه داخل کلاس فیلمبرداری داشتیم و آقای پوراحمد متعجب بودند که چرا طی زمان فیلمبرداری هیچ صــــــــــدایی از بیـــــــــــرون کلاس شنـــــــیدهنمی‌شود!
آن هم با بچه‌های شر آن زمان که راهروها را روی سرشان می‌گذاشتند!
خلاصه سکانس‌های داخل کلاس را که فیلمبرداری کردیم و بیرون آمدیم، متوجه شدیم آقای عربیان با مهارت هر چه تمام تر مدرسه را تعطیل و طوری بچه‌ها را کنترل کرده بود که هیچ صدایی به گوش مایی که داخل یکی از کلاس‌ها بودیم نرسید.
پیـــــــــش آمد که مـــــــــــعلم‌ها بـــــــــه خاطر بازیگر‌بودنتان ارفاق کنند و نمره بالاتری به شما بدهند؟
من درسم خوب بود و همیشه جزو شاگرد زرنگ‌ها بودم.
روز معلم معمولا چه کادویی برایمعلم هایتان می‌خریدید؟
راستش را بخواهید معمولا به عنوان کادو، وسیله نمی‌خریدم، اما برایشان گل می‌خریدم یا نقاشی‌هایی که خودم کشیده بودم را برایشان می‌بردم.
صمیمانه امروز را به تمام معلم مان عزیزی که کار بسیار مقدسی انجام می‌دهند تبریک می‌گویم و امیدوارم روزی به اندازه ارزش واقعی زحمات شان حقوق بگیرند.
از آقای پوراحمد خبر دارید؟
بله، ایشان هروقت اصفهان بیایند می‌بینمشان و آخرین بار حدود 5 ـ4 ماه پیش بود که دیدمشان. خوشبختانه ارتباط خوبی با هم داریم و همانطور که من ایشان را جزو خانواده‌ام می‌بینم، ایشان هم همین حس را نسبت به من دارند.
اکنون مشغول چه کاری هستید؟
حدود 20 سال است کارمند شهرداری اصفهان هستم و البته در دوره‌ای عضو شورای شهر اصفهان بودم.
دوست دارید دوباره بازیگری را تجربه کنید؟
چرا که نه. اگر کار خوبی به من پیشنهاد شود حتما این کار را می‌کنم. حدود 20 سال از «قصه‌های مجید» می‌گذرد و تجربه‌هایم بالاتر رفته. بنابراین قطعا می‌توانم بازی بهتری ارائه دهم، اما متاسفانه اکثر کارهای هنری و... در تهران انجام می‌شود و شما یا باید در تهران باشید یا عضو باند و گروهی که من عضو هیچ‌کدام نیستم.
جام جم





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

تهیه‌کنندگان دستمزد فیلمبرداری پروژه‌ها را نمی‌دهند

لیلی رشیدی درباره فیلم یه وا چه گفت؟

سریال‌هایی که در جذب مخاطب موفق نیستند / نگاهی به سریال‌های شبکه نمایش خانگی

تهیه‌کننده «رنگین کمان»، اظهارات خاله نرگس را تکذیب کرد

کارگردان سریال «دلدار»: نقش‌فروشی میلیون‌ها سال نوری با من فاصله دارد

شدت افزایش طلاق نداریم

آخرین وضعیت جمعیتی ایران تا سال 1430

کمال یوسف‌پور: مسابقات معماری در چهره شهرهای امروزی تأثیر چندانی ندارند / آثار برنده اغلب ساخته نمی‌شوند

"تولدت مبارک" فیلمی است با موضوعی جهانی/ فیلم از تمام مراحل ارشاد سربلند بیرون آمد اما مورد حمایت واقع نشد / گلایه انسیه جهان آرا از وضعیت اکران فیلمش

مرضیه ابراهیمی قربانی معروف اسیدپاشی: اعدام نمی‌خواهیم، چرخه خشونت باید متوقف شود

نسل دوبلورهای قدیمی ما دیگر تکرار نمی‌شود / محدودیت‌ها در رادیو زیاد و متن‌ها شبیه همدیگر شده است / وقتی یک کار انیمیشن را دوبله می‌کنم، اصلاً خسته نمی‌شوم / روایت تورج نصر از سال‌ها فعالیت در دوبله و بازیگری

ویژگی‌های موسیقی کودک از نگاه اردشیر کامکار

محمدمهدی فخری‌زاده: انتشار کتاب سینمایی مقبولیت عمومی ندارد / در اتحادیه ناشران می‌توانیم جلوی فعالیت‌های مخرب را بگیریم / "راهنمای فیلم‌های سینمای ایران" در دست تدوین است

مهران نائل: "دل‌دار" روایتی متفاوت از عشق است

حسینی: نمایشگاه عکس افغانستان در نیاوران بستر مناسبی برای همدلی است

دوست دارم آرام آرام بیایم و ماندگار شوم / پژمان جمشیدی اول باید بازیگر می‌شد بعد فوتبالیست / گفت‌و‌گو با علی شمس الهی خواننده پاپ

کلیشه شدن در یک نقش خطرناک است / حسام محمودی از بازی در سریال "دل‌دار" می‌گوید

مهسا علامیر: حقوق استادان گرایش‌های هنری در دانشگاه‌های ایران پایین است / اغلب طراحان لباس توان پرزنت آثارشان را ندارند

بهترین راه لاغری شکم | جراحی‌هایی که فقط جیبتان را خالی می‌کند!

بهمن کیارستمی: منیر فرمانفرماییان تا آخرین روز تصویربرداری مقابل دوربین راحت نبود / نمایش مستند "منیر" در خانه سینما

مستر کیتون شخصیتی است که تعریف مشخص دارد / روایت یوسف مرادیان از بازی در سریال "از یادها رفته"

عباس مجیدی: در دوسالانه مجسمه شهری مشهد هنرمندان براساس فضای تعریف شده مجسمه می‌سازند

علی نصیریان:لزوم تجدیدنظر تلویزیون در سریال‌سازی/ قصه‌هایی که درد مردم نیست

از سوءاستفاده تا قاچاق‌فروشی کودکان کار

نمایشی که 30 سال پیش اجرای آن در تئاترشهر متوقف شد / روایت حسن انصاریان از اجرای نمایش "شاپرک خانوم" با بازیگران حرفه‌ای

خوشحالم که بخشی از خاطرات دهه شصتی‌ها هستم

ضبط «برادرجان» ادامه دارد/80 درصد تصویربرداری سریال به انجام رسید

کامبیز دیرباز : برایم مهم است نقشی که بازی می‌کنم توده مردم را نمایندگی کند

ندا لهردی: در ترجمه "همسران تابستانی" به سبک و لحن نویسنده وفادار بودم / شخصیت‌های واقعی لارنس الیویه و ویوین لی در رمان بئاتریز ویلیامز

شریعتمداری: موضوعی برای پنهان کردن از مردم نداریم

حسینی: به مدد اساتید می‌شود بر دشواری‌های حوزه آموزش پیروز شد / رونمایی از سامانه صدور کارت تدریس مربیان آموزشگاه‌های آزاد هنری

حسینی: خلیج فارس دُر و مروارید علم و هنر را برآورده است / معاون هنری وزیر ارشاد در روز ملی خلیج فارس به بوشهر رفت

«کودک‌شو» به لرستان، خوزستان و زاهدان می‌رود/ بازغی: هیچ خداحافظی در کار نبود؛ گلایه‌ام را فریاد کردم

علی شیرازی: هنر خوشنویسی وارد دوران طلایی خود شده است

هادی حاجتمند: "مدیترانه" قصه آب و دفاع از مرزهاست / بازخوردها در جشنواره جهانی فیلم فجر زلال‌تر است

طراحان، تولید‌کنندگان و هنرمندان هستند که تعیین می‌کنند بازار چگونه باشد نه مردم / روایت حسامی از کیف و کفش‌های برند "ویزلند"

تأکیدی بر سنتی یا مدرن بودن کار نداشتم / روایت شریف لطفی از آلبوم "آوای ایران (محلی‌ها)"

فرزندتان در چه زمینه‌ای استعداد دارد؟

بیماری مادرم عظیم‌ترین حادثه سخت زندگی ما بود / کارمان در گیشه بسیار سخت است / روایت کارگردان فیلم "شکستن همزمان بیست استخوان" از حضور در جشنواره جهانی فجر

احمد مسجدجامعی: عکاسان در سطح شهر با مشکلات متعددی روبرو هستند / برگزیدگان مسابقه عکس مترو معرفی شدند

محمدرضا علیمردانی: ترجیح دادم نه به فرش قرمز "غلامرضا تختی" بروم نه مصاحبه‌ای کنم / سه بار قرار بود با مهران مدیری همکاری کنم اما نشد

گفت وگوی خراسان با عکاس مبتکر آمریکایی درباره پروژه «حذف شده»

با خنده به استقبال مردها بروید

انتظامی: وارش مصداق ایفای نقش مسئولیت اجتماعی سینما است

پیمان سلطانی: رپرتورا ارکستر ملی مضمون ملی، میهنی، عاشقانه دارد / انتشار یک اثر ملی بعد از 10 سال

عموهایی که در آینده تنها یک اسم از آنها باقی است

شریعتمداری: تامین اجتماعی از دولت 180هزار میلیارد تومان طلب دارد

سرمربی تیم فوتسال دانشجویان دختر: شناختی کافی از حریفان نداریم

باور به دختران دنیای IT

رضا کیانیان: به ما سنگ می‌زنند چون در حال پیشرفت هستیم