آریا بانو

آخرين مطالب

طنز/ خرده‌ روایات شاخ‌ المسافرین از سفر افغانستان گوناگون

طنز/ خرده‌ روایات شاخ‌ المسافرین از سفر افغانستان

  بزرگنمايي:

آریا بانو -
طنز/ خرده‌ روایات شاخ‌ المسافرین از سفر افغانستان
٢٧٩
٠
راه راه / بعنوان فعال اجتماعی در امور مهاجران افغانستانی(عجب عنوانی) بر خود ننگ و عار می‌دانستیم که هر بار صحبت از زیبایی‌های ولایتی از افغانستان می‌شد، باید می‌گفتیم «آره توی اخبار دیدیم طالب‌ها ترکوندنش» و چیزی هم جز اخبار جنگ ندیده بودیم.
هرچند بسیاری مهاجران ساکن ایران نیز، بجز از طریق اخبار و ماهواره، چیزی نه دیده‌اند و نه می‌دانند. گویی دو کشور توی نقشه پشت به‌هم نشسته‌اند، وگرنه این سطح از بی‌خبری دروهمساده از هم، الان توی هیچ آپارتمانی مرسوم نیست. لذا دیدیم این‌جوری نمی‌شود. خیز برداشتیم برای سفر به کشور دوست و همسایه.
پیشاسفر:
تقریبا -بجز آن بخشی که شوخی‌های سخیفی در مورد «میری تریاک اصلم بیار» و «داعش فرم پر کرده بودی؟» و «باکو چشه؟» بود- تمامی واکنش‌ها متعجبانه، پرسش‌آلود، پریشان و «آخه افغانستانم جائه میری؟!» بود. اما بهرحال قیافه‌ی «هیچم درد نداشت» به خود گرفتن هم یک راه‌حل است که آدمیزاد می‌تواند در شرایط ناهماهنگی دوستان، عزیزان، بستگان، همکاران و غیره به آن پناه ببرد.
زورگیری ویزا:
هنوز رضایت خانواده به پنجاه‌درصد هم نرسیده بود که یک‌هو دیدیم دم سفارت افغانستان در خیابان پاکستان(!)ایم و پس از هل دادن مهاجرانی که زیر باران منتظر ویزای مجدد اقامت یا کارهای اداری دیگرند؛ با گفتن «آقا ما با اینا نیستیم» رفتیم خدمت مرد معروف به «کراوات زرد»(این را بعلت سختی اسم نامبرده، از خودمان درآوردیم.) تا بهمان ویزا ندهد! چراکه مرحله اول دریافت ویزا، نگرفتن آن است. و هرآنچه سابقا در سفرنامه‌ها خوانده‌اید با کشک نسابیده برابر است. تا خود کراوات زرد پیدایش شود، باید فرم‌های لازم را تحویل همکارشان می‌دادیم. خانمی بغایت رنگی، کاملا ایرانیزه -از جهت چکه کردن ریمل و دست‌و‌پاگیری ناخن‌ها- و متأسفانه بی‌علاقه به فرهنگ افغانستان که این آخری را با «افغانستان می‌خواید برید چیکار؟ افغانستان جای دیدنیش کجا بود؟ افغانستانم جائه آخه(این را فکر کنم از اقوام ما یاد گرفته بود!) » کوبید توی صورت‌مان. خود کراوات زرد هم که آمد با یک «نه! نمیشه»ی قاطع، ما را در موقعیت «مهاجران افغانستانی در ادارات ایرانی» قرار داد تا حالی‌مان کند اینجا کجاست و مو کیوم! ولی ما که بهرحال آن‌روز را مرخصی گرفته بودیم و هنوز تازه ظهر بود؛ ضمن احترام به قوانین ملی و سلیقه‌ی کراوات زرد و شایستگی‌های وی، مجددا جمعیت زیر باران را هل دادیم و خود را از ساختمان مجاور به طبقه دوم ساختمان اصلی سفارت، پیش یکی از معاونین که از قضا یک آشنایی خفیفی با ما داشت رساندیم و با ده دقیقه مذاکره و واریز صددلار وجه رایج امریکای جنایتکار بحساب سفارت، ویزادار شدیم، با پارتی! در راه بازگشت هم سری به کراوات زرد زدیم و تأکید کردیم چیزی از ارزش‌های وی کم نشده‌است. درخصوص هزینه ویزه(ویزای محلی!) خاطرنشان کنم که این هزینه طبیعی و کاملا رسمی است. هرچند بر خود و شما و ایشان و حتی ایشان لازم می‌دانم که آدم برود بمیرد با این سطح از توسعه‌ی دیپلماسی با همسایه‌ها که از لج سخت‌گیری‌های یکدیگر، سفر را بر اتباع هم سخت می‌کنند تا سخت‌گیری طرف مقابل را تلافی کرده‌باشند. اسمش هم «فهمیدن زبان دنیا»است.
پرواز تهران-مزار؛ استثنائا با تأخیر (دوشنبه پنجم فروردین98)
گیت‌های خروجی به سمت پروازهای استانبول و نجف شلوغ‌ترین جای فرودگاه امام خمینی(ره)است. این یعنی خوب بلدیم کَل‌کل غربزده-مذهبی و آریایی-اسلامی‌مان را در آنسوی مرزها هم پیگیری کنیم. دو صف برای زائران نجف، دو صف برای زائران استانبول(!) و یک صف هم مخصوص مسافران پرواز تهران-مزارشریف است که در این صف تنها یک‌نفر است که افغانستانی نیست. صادرکننده کارت پرواز، ننه‌‌ای بقچه‌بدست را به من می‌سپارد که تا هواپیما مواظبش باشم. این مواظبت از دیگران، زوردارترین کار جهان در نگاه نگارنده است. ننه اما شکر خدا همکاری خوبی داشت. مثلا اعتقادی به صف و این سوسول‌بازی‌ها نداشت و خودش صاف رفت آن‌سوی گیت. برای پرداخت عوارض خروج که رفتم و آمدم، ناچار مجددا در ته صف ایستادم. صفی که ننه پانزده دقیقه پیش بی‌نوبت رد شده‌بود. دیگر مطمئن شدم ننه یا دور شده و یا گم. سرانجام؛ با تأخیر ناچیزِ دوساعت‌و اندی‌ای(!) سروکله بوئینگ737 تِرتِرکنان پیدا شد. درست در شرایطی که تصور می‌کردم از مسئولیت حفاظت از ننه به شایستگی هرچه‌تمام فرار تماشایی کرده‌ام… اصلا خودتان به این گفتگو توجه کنید:
– سلام خانم مهماندار، حجابت کو؟ من کجا بشینم؟
– سلام نگارنده. بیا کنار همین ننه بشین!
نگارنده بعلت فاصله‌ی یک‌هفته‌ای با پرواز بعدی، ننه را در آغوش کشید...
سمیرا قره داغی





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

حقایق جالب درباره پایتخت کهن ایران زمین

بزرگترین باغ وحش‌های جهان را می‌شناسید؟

دانستنی های عجیب و جالبی که در کتاب‌های تاریخ نخوانده‌اید

صوت/ خونه علی آینه بندونه

چگونه می توانم در گناه شریک نشوم؟

دوستی باورنکردنی انسان و شیر

بزرگترین گنبد آجری جهان

هوای تازه/ مثل حسن ما دلبر و یاری نداریم

طنز/ ما خواستار مربی بلژیکی هستیم‎!

چندش‌آورترین موزه‌ جهان

4 گوشه دنیا/ ترجیح آغوش مرگ به همسر زورگو!

حالتی در انسان که خدا از آن گله‌مند است!

وقتی یه اشتباه کوچیک بلای جون ادم میشه!

طولانی‌ترین پروازهای بدون توقف دنیا

تخریب برج 21 طبقه در ایالت پنسیلوانیا با روش انفجار

طبیعت تماشایی ارتفاعات لفور در مازندران

طنز/ به جای میت شما می‌میریم، خوبه؟!

هتل های قبل از تو سوء تفاهم بود!

صوت/ پر مروارید شوق تو صدف های دریا

خودنمایی شکوفه های سیب در سمیرم اصفهان

باغبان باشی/ چگونه گیاهان را سمپاشی کنیم؟

درگذشت گربه مولتی‌میلیونر اینستاگرام!

لوستر عجیبی که در جنگل نصب شده است!

از امروز این کارها را کنار بگذارید!

تنها غار ترسناک ایران در کجا قرار دارد؟

طوفانی که دماغه هواپیما را از روی زمین بلند کرد

شهر شکوفه های گیلاس در استان اردبیل

گل و گیاه بکارید تا حالتان بهتر شود

تغییر دید منفی در زندگی

اضطراب چگونه کار ما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد؟

دو گربه ماجراجو که به سراسر ژاپن سفر کرده‌اند

ایده جنجالی ساخت پهپاد یخی در دهه 1940

نمایشگاه پرواز در چین

سنت شلیک توپ هنگام افطار در سارایوو

دستگاه خط تولید گلوله جنگی

کنده شدن پل عابر پیاده بر اثر برخورد تریلی در چین

مرگ ناگهانی داور وسط بازی فوتبال!

روایت یک بانوی اوکراینی از اسلام آوردنش

نماهنگ زیبای ربنا با نوای مجید بنی فاطمه

هوای تازه/ این شاه کرم کیست که از عرش گذشت

دو گربه ماجراجو که همراه صاحبشان، به سراسر ژاپن سفر کرده‌اند

وقتی میری ونیز هر لحظه باید منتظر این اتفاق باشی!

ایده جنجالی ساخت پهباد یخی در دهه 1940

حکم شرعی دوچرخه سواری بانوان

مسابقه ساخت موشک در اتریش

الماس زرد احمدشاه، از این حراج به آن حراج!

توربولانس یا چاله هوایی چیست؟

گوناگون/ کاخ کریستال سازه شیشه‌ای زیبا در مادرید

بزرگ ترین اشتباه بریتانیا در جنگ جهانی

4گوشه دنیا/ پسر 12 ساله ای که مدرسه ای برای نیازمندان ساخت!